TU I TERAZ – Emka: Blog literacki. Wiersze o życiu i emocjach.

Życie jest jak rwąca rzeka, raz płynie spokojne, raz burzy się, wije w swym obiegu, szuka wyjścia z zaułków, który je zniewala, Nieraz zatrzymuje się na moment, aby już za chwilę odnaleźć ujście i płynąc niewyczerpanie w swym niespokojnym biegu. Mija wszystko po drodze lub unosi własnym nurtem ku wielkiej niewiadomej i niewiedzy, co napotka w ciągu swoim.  Dokąd zmierza i co z sobą niesie, jest nieokreślone w czasie, lecz w zasięgu być może, gdy otworzy swe podwoje na wiedzę i jej nieskończoność, w połączeniu z wartościami, które je budują i uwalniają od niepokoju.

Na wszystko jest czas, który przychodzi i zmienia życie, które wciąż płynie zgodnie z nim, a w ciągu niego wciąż następują różne dni. Raz są pogodne, raz chłód przenika całokształt ich. Tak jak pogoda zmienna jest, pora roku i pora dnia, tak z biegiem czasu zmienia się życie i nowy  okres nastaje w nim . I choćby człowiek starał się bardzo, to nic nie może uczynić sam, bo nie on rządzi, a Bóg kieruje całym wszechświatem. Od niego zależą wszystkie dni, czas, pogoda, pora i my. Cieszmy się zatem, bo człowiek nie może rządzić sam światem.

https://ridero.eu/pl/books/czas_przebudzenia/freeText

Życie oknem bywa, oczekiwaniem na świat, który wstając o świcie, opływa pokojem. Niebo połyskuje barwami, od których oczy nabierają blasku, usta przyjmują wraz z uśmiechem, łagodnością dłoni. Rześkie powietrze, oddech przejrzysty otacza ciepłym muśnięciem fotel, filiżankę mleka, pokój tak ważny teraz przenika spojrzeniem poranka, napełnia światłem przebudzenia. Gdy zatrzyma się w oczach, błysk zostanie na cały dzień, aż każdy cień znikanie, a na jego miejsce powstanie nadzieja, z każdym oddechem zebranym w jedno znaczenie istnienia w świecie pokoju.

Człowiek ma wiele do zrobienia, wiele możliwości, gdy zechce je w sobie rozeznać i nimi podążać w bliski i dalszy świat spraw własnych i wspólnych. Gdy jesteś sam wśród wielu podobnych, lecz własnych tylko myśli, sobie zrozumiałych i jasnych, to wiele możesz odkryć i wymyślić, Choć człowiek nie jest tak naprawdę sam, gdy wokół niego wiele osób i płynie od nich rzeka słów, nowych pomysłów, odkryć i losów. Pomimo to, nieraz sam z sobą próbuje pobyć, zrozumieć więcej, co nosi w sobie, we własnej wędrówce i własnym wnętrzu. Lecz nie da się pominąć tego, co wokół niego się dzieje, gdy tak naprawdę nie jest sam, więc światem się interesuje. Pragnie zrozumieć, dokładnie zdając sobie sprawę, że jest coś więcej niż codzienne życie i wie, że jest w nie wpisany sens, który kieruje światem, wszelkimi wartościami zawartymi w nim.   Wiele jest słów i wiedzy, która dociera do każdego, rwący jej potok płynie wciąż i zmienia również, co w głębi jego. Każde słowo ma siłę i wpływ, szcze...

Przyswaja, chłonie domowe ciepło i wychodzi stopniowo w świat, który rozciąga się wachlarzem i włącza w ciąg intratnych spraw. Z czasem poznaje blaski i cienie, zbiera z nich ile się da i sam dokłada z własnych zasobów, które wyniósł z rodzinnego domu. Nowe zazwyczaj ciekawe bywa, nieznane warto spróbować, przeżyć i poczuć, zaczerpnąć haust, chociażby tylko chwilowy. I nawet gdy zaboli w płucach, zbyt mocny i chłodniejszy, to uczy i pobudza,  potrzebę kolejnych, mocnych wrażeń. Z czasem coraz więcej poznaje i idzie coraz szybciej, pewniej, lub jedzie, a im dalej, tym sprawniej,  aż się unosi kurz spod kół. I pędzi na pełnych obrotach, w coraz większych i cięższych maszynach i już nie tylko kurz się unosi, lecz tworzą rozległe koleiny. Piesi, którzy idą wzdłuż, mimo zmęczenia i niepewności, mają szansę je ominąć i zdobyć własny szczyt. Budować wieżę świadomości, stawiać ją coraz wyżej, a każdy kolejny  metr , choć bywa ciężki do przebycia, ciesz...

https://ridero.eu/pl/books/drzewo_zywota/

Wszystko we wszystkim znajduje odbicie. Głowa na czele i jej rola rządzić, lecz, mimo że ona mózgiem całości, to jednak nie najważniejsza. Cały organizm ważny niemniej od niej, bo cóż ona znaczy bez rąk, nóg, kręgosłupa, które dźwigają ciężar największy? Mimo że rozporządza rękoma, nogami i każdą inną częścią, to bez tych części nie jest w stanie wyżywić się, istnieć i rządzić. Choć w swej mądrości wiele mówi, wielkość jej jednak określa organizm, jego kondycja o niej świadczy. Chwała, gdy dobrze potrafi rządzić, by cały organizm był sprawny, zdrowy i współpracuje z nim zawczasu, nie dopuszczając do jego choroby. Zawczasu planuje, co będzie najlepsze i wybiera najmądrzejszy sposób, a przy tym ściśle współpracuje z sercem, które najważniejszą rolę w organizmie pełni.

trwa ruch kręci się tłum marionetek muzycznych strun kręci się świat muzyka porusza korowód barw i kręci się w barwach codziennych spraw wystarczy pakt wystarczy takt i cała scena rusza w tan razem osobno nie ma znaczenia wystarczy chwila czas i chęć i rusza w tan kręci się świat w muzyczny takt uśmiechniętych serc tysiąca spraw i stają się lekkie niczym piórka w locie uskrzydlone na wietrze w uśmiechniętym świecie kręci się świat własnych chęci, dopóki trwa z wiedzą i prawdą o samym sobie we własnej grze w tanecznym  korowodzie pokrętnym ruchu strat  

  https://lubimyczytac.pl/autor/270289/elzbieta-zawistowska Facebook

https://ridero.eu/pl/books/czas_przebudzenia/ Już poranek jasny budzi się świtaniem, śmieje się zza okna ciepłym powitaniem. Wita, spogląda, zwiewnym chłodzi ruchem, jasnym, słonecznym dotyka podmuchem. Lekko wciąż wiruje, szepcze ciche słowa. Mówi — otwórz oczy, wstać bądź już gotowa. Czas, by ruszyć w dzienny taniec od poranka, kroków, słów i ruchów, w jasnych oczach słonka. Wiatr gwiżdże przeciągle między koronami, ścieli owocowym deszczem pod nogami. Czasem się odezwie swym wichrowym głosem, by zwrócić uwagę na to, co przynoszę. A ty stoisz, patrzysz, a ty nic nie mówisz, czekasz, aż ci spadnie, to co bardzo lubisz. A ty jesteś taki, a ty tyle wiesz, więc powiedz to teraz i odezwij się. Mów do mnie jeszcze i nie kończ rozmowy, jednak nie używaj słów niekolorowych. Mów do mnie jeszcze, mów o każdej porze, lubię, gdy masz taką miękką, lekką mowę. Mów do mnie jeszcze takim miłym głosem, mów do mnie, mów, o to cię dziś proszę. Mów do mnie dzisiaj, mów barwami stu, wtedy wszys...

Można poczuć siłę swą lub nie i poddać,  by niosło życie   bezwolnie ,  niczym nurt rzeki, lub osiąść siłą woli swej  i nie poddać jej nurtowi. Na falach rzeki wiele rzeczy płynie,  pod obfitym naporem łatwo jej ulega,  a ona unosi, co napotka na drodze,  zabiera, co nie stawia oporu,  poddaje swemu biegowi. Większe kamienie nie dają się porwać,  wciąż leżą na drodze,  choć je tarmosi, próbuje ponieść jak inne przedmioty,  które ulegają jej przepływowi. Im większy, tym trudniej go unieść,  by popłynął z jej falą, choć ona uparcie,  wciąż szarpie, tarmosi, by porwać ze sobą,  lub zetrzeć na drobniejszą miazgę. Omywa stale, aż staje się biały, rzeźbi i szlifuje,  aż staje się gładki, przezroczysty prawie,  jednak leży przykuty do miejsca,  jak ona uparcie, nie ulegając jej kaprysowi,  by niosła go, lub porzuciła po drodze, zbędnego w swej walce.

TĘCZĄ W DESZCZU Na dziś jedno rodzi się pragnienie, uciszyć wszelkie smutne myśli. Czy warto wciąż drążyć kamień, który milczy, lub tylko cichym echem odbija się w sercu, czy lepiej wyrwać te wspomnienia i zapomnieć ? Czy warto zgłębiać ścieżki i koniec z końcem poszukiwać, gdy wciąż umyka po drodze ? Lepiej oswoić się z tą wiedzą i iść chodnikiem po jej dziurach, bo kim jest człowiek, by szukać, to tylko Bóg wie i może, gdy zechce powiedzieć. On kieruje i Jemu wystarczy zaufać. Wyciszyć myśli napełnione tęsknotą, wśród poematów, opiewających życie na co dzień. Budząc nadzieję, wzniecają tęsknotę i pragnienie, by iść ich śladem w duszy wyrytym. Opisują rzeczywistość, harmonię jej wieczystą, a w duszy czas roztacza zamyślenie. Każdy dzień budzi do życia, niesie nowe odczucia, ożywia myśli, posłuszne porywom serca, które wstają gotowe cieszyć się kolorową tęczą i nie poddawać siebie. Odradzają zaufanie w moc piękna, które daje wytchnienie, pozwala iść nawet w deszczowy dzień z twarzą ...

Tuż po drodze  roztacza się ogród świata, barw tysiąca, aż się w oczach wszystko mieni. Obok rzeczka płynie z wolna i się złoci, gdy ją słońce lekko muska, pośród kwiatów błękitnieje i zieleni. Na dnie piasek połyskuje wśród kamieni, a na fali unosi się piękny wieniec, upleciony z żywych kwiatów, jaśniejących  w blasku słońca, co w ich płatkach się przegląda, w delikatnych barwach pląsa. Ogród pełen jasnych barw, jakby tego było mało nad nim niebo swe błękity rozpostarło  i wydaje się tak bliskie, że wystarczy sięgnąć dłonią, by je dotknąć. Słońce właśnie się schowało, może deszcz pokropi kwiaty, by rozkwitały jeszcze bardziej, ale czy jest to możliwe, gdy są piękne, niczym żywe baletnice, które tańczą w świetle słońca? Ogród świata bliski sercu i otwarty, aby każdy kto zapragnie go odwiedził i pozostał w jego barwach.

Wspólne sprawy Chwile niczym pędy  rosną w siłę i łączą z innymi, wypuszczając wciąż nowe, które kwitną od pierwszego wejrzenia każdego dnia, budząc mocy wymowę, by kiedyś rodzić owoce wspólnych przeżyć. Wśród kwitnących ogrodów, dorodnych jabłoni obsypanych białymi pąkami oczekiwania. Pośród radości narodzin, między staraniem chwil, ubarwionych świadomością rozbudzoną wspólnie spędzonych dni, według podarowanych nawzajem słów, dążeń i myśli. Napełnione darem wiary we wspólne siły, pomiędzy gałązkami kwitnącymi pewne i świadome we wspólnym działaniu. Razem niesiony ciężar nie ugnie się pod byle podmuchem, a lekkim się stanie w ogrodzie poznania. Nie pokona wiary w drugiego człowieka z odpowiedzialnością, by nie przywłaszczać cudzej ziemi, nie deptać nawzajem. W pokoju wspólne horyzonty poszerzą się, wyrosną niczym pełen gaj zielonych drzew. Nadadzą barw codziennym chwilom  we wspólnym działaniu, rodząc zaufanie w piękno budzącego się życia.

Śpiew natury Cała natura niesie pieśń dzisiaj,  a wiatr jej wirtuozem jest, nuci ją wśród gałęzi, wśród liści  spadających z drzew. Rozrzuca nuty w takt melodii,  szeleści nimi wśród pnączy i traw, mieni się, goni po ścieżkach i polach,  stroi w szaty w kolorach jej. Niesie pieśń w świat,  w przeróżnych barwach i odcieniach, najlżejsze wydobywając z siebie tony,  by nie zakłócić pieśni starej,  która z przyrodą gra w harmonii. Szemrze więc tylko, wzdycha leciutko,  w każdy zakamarek wdmuchuje i wtłacza, kręci się, kręci jak baletnica,  lub ciche strofy nowe układa. Wśród fal unosi, niesie westchnienie, wśród trzcin się plącze i płynie po rzece, czerpiąc z niej nowe natchnienie. Jako wirtuoz ziemi całej,  zagrzewa, zachęca ją do śpiewu. Śpiewa więc z nim zielony las,  kołysze w takt każde drzewo  i wszelki krzak szeleści z nią  i kręci wokół niego. Śpiewa ją sad, śpiewa ją gaj ,  nuci ją każdy skrawek ziemi,  włąc...

„Czytam i zapominam o stresie” Takie zdanie przeczytałam na łamach internetu i zgadzam się z tym stwierdzeniem, na mnie to działa. A jak na Was ? Myślę, że jest to ciekawy temat, jak pozbyć się stresu. Co uspakaja, co jest dobrą odskocznią, by zapomnieć o problemach dnia codziennego, bo każdy może mieć swój dobry, własny i wypróbowany sposób na stres. Myślę, że wiele jest takich alternatyw, np. mogą to być zajęcia sportowe, spacer, czytanie, rozmowa, u mnie dochodzi jeszcze pisanie. Stąd moje powyższe pytanie. Wiem, wiem, nie każdy lubi pisać, odpowiadać na pytania, ale dla mnie to bardzo ważne i pomocne, bo każda rozmowa czegoś uczy, uświadamia, wspiera, rozwija. Rozmowa obecnie już nie tylko w realu (co jest zawsze bardzo ważne i inspirujące), ale też w internecie. Dlatego zapraszam do rozmowy, a jak ktoś podejmie się tego wątku, będę zdopingowana, by np. pisać tu nadal i oczywiście rozmawiać.   Rozmowa może być prowadzona poprzez pisanie, gdy ktoś przyłączy się, wyraz...

Och jakie to dziwne jakie oklepane stare i niepewne a jednak kochane och jakie dziwne, jakie zadufane och jak upragnione w siebie zapatrzone och ach Dotknąć można poznać trzeba i odnaleźć co minęło zapomniane lub wyrzucić i zapomnieć gdy zginęło niepoznane

W POKOJU Życie oknem bywa, oczekiwaniem na świat, który wstając o świcie, opływa pokojem. Niebo połyskuje barwami, od których oczy nabierają blasku, usta przyjmują wraz z uśmiechem, łagodnością dłoni. Rześkie powietrze, oddech przejrzysty otacza ciepłym muśnięciem fotel, filiżankę mleka, pokój tak ważny teraz przenika spojrzeniem poranka, napełnia światłem przebudzenia. Gdy zatrzyma się w oczach, błysk zostanie na cały dzień, aż każdy cień znikanie, a na jego miejsce powstanie nadzieja, z każdym oddechem zebranym w jedno znaczenie istnienia w świecie pokoju .

Świat przychylnym spojrzeniem zerknął na  białą kartkę. Dokąd tak pędzisz- spytał bladą literę zaczepianą na powiece zamyślenia .   Spieszę, by zebrać poranną rosę i napoić nią przyszłe myśli, by bogatą treścią płynęły poprzez wirtualny organizm . Och nie, tylko nie to, zapchasz moje wnętrze, czym zasłużyłem -zawołał skrzat , rozdając rozkład dnia własnych upodobań.   Dobrze mój drogi, zejdę na ziemię i odmienię myśli na zabawne, wierszowane natchnieniem rozbudzonych zmysłów.   Albo pomniejsze je, by fruwały poprzez twój wewnętrzny świat i nie zapychały dziur twej wielkiej egzystencji, na tronie wirtualnych upodobań. Pokój na tej małej wyspie niech kwitnie w zaciszu ..  

https://ridero.eu/pl/books/zycie_zatacza_kolo/

Koleje losu płyną między falami czasu. Nieraz ja sna kropla błyśnie, przemknie pomiędzy bruzdami, w poszukiwaniu słońca. Niebo rozpogadza się na tę chwilę, jakby dobry Anioł zgarniał ciemne chmury, otaczając dzieci ramieniem.   Zakłada im skrzydła szczęścia, a białe obłoki płyną po błękicie, rozjaśniając cały dzień. Pośród czasu W oknach zapalają się światła, to mgłą zachodzą, chwilą zaszłą za brzeg i horyzont, na czas następnego przypływu. Z czasem następują różne okoliczności, ciągną się cyklicznie, w zależności od ilości wydarzeń. Gdy następuje cisza, przenika poprzez fragmenty powietrza, pośród różnic mniejszych lub większych, rachunku prawdopodobieństwa i rośnie opowieść na miarę spojrzenia. Płynie ł odzią , lub podąża pieszo, raz w górę, raz w dół przyspiesza, by mimo trudności, lepszą określić się miarą, niesie ciężar warty ciężaru. W płynnym ruchu przenika poprzez chwile, wśród labiryntu splątanych brzegów i fal, szuka korytar...

Ziemia ojczysta Tu dom rodzinny i skrawek nieba, Matka i Ojciec w chacie ubogiej, łan zboża, by nie brakło chleba, gołąb na niebie, to ojczysta ziemia, co Polską się zowie. Okrąg tej ziemi, tak znajomy przecież i serce otwarte na polską mowę. Tu jesteś ty — mój kochany bracie, oddany, pomocny w każdej potrzebie. Razem idziemy, modląc się w pochodzie o wolną ojczyznę, która jest jedyną, która, jak matka karmi i poi, zawsze gotowa, by przychylić nieba dzieciom swoim, jak ojciec , który ojczyznę obroni, gdy zajdzie potrzeba . Gołąbek pokoju Polska — tu nasz czas, ciąg życia, nasza droga Ojczyzna. Stad płynie nasze przesłanie z nadzieją na lepszy świat, pojednanie. W połączeniu niesiemy Sztandar Pokoju z orłem w koronie . Nasze dłonie dłonią w dłoń splecione, na ustach śpiew -niech nam Polska wolna żyje i rozwija się wzdłuż i wszerz. Idziemy poprzez życie, podziwiając piękno polskiej ziemi , dzięki staraniom dobrych intencji, uprawianej wspólny...