Przejdź do głównej zawartości
Śpiew natury

Cała natura niesie pieśń dzisiaj, 
a wiatr jej wirtuozem jest,
nuci ją wśród gałęzi, wśród liści 
spadających z drzew.

Rozrzuca nuty w takt melodii, 
szeleści nimi wśród pnączy i traw,
mieni się, goni po ścieżkach i polach, 
stroi w szaty w kolorach jej.

Niesie pieśń w świat, 
w przeróżnych barwach i odcieniach,
najlżejsze wydobywając z siebie tony, 
by nie zakłócić pieśni starej, 
która z przyrodą gra w harmonii.

Szemrze więc tylko, wzdycha leciutko, 
w każdy zakamarek wdmuchuje i wtłacza,
kręci się, kręci jak baletnica, 
lub ciche strofy nowe układa.

Wśród fal unosi, niesie westchnienie,
wśród trzcin się plącze i płynie po rzece,
czerpiąc z niej nowe natchnienie.

Jako wirtuoz ziemi całej, 
zagrzewa, zachęca ją do śpiewu.
Śpiewa więc z nim zielony las, 
kołysze w takt każde drzewo 
i wszelki krzak szeleści z nią 
i kręci wokół niego.

Śpiewa ją sad, śpiewa ją gaj
nuci ją każdy skrawek ziemi, 
włącza się  wszystko, co żyje  
i śpiewa,  złoci się i zieleni.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Cytaty wybrane

Bogatym nie jest ten kto posiada, lecz ten, kto daje. Jan Paweł II Czujesz się osamotniony. Postaraj się odwiedzić kogoś, kto jest jeszcze bardziej samotny. Jan Paweł II Wczoraj do ciebie nie należy. Jutro niepewne... Tylko dziś jest twoje. Jan Paweł II Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi. Jan Paweł II Być człowiekiem oznacza mieć wątpliwości i mimo to iść dalej swoją drogą. Paulo Coelho [...] wielkość Boga objawia się w rzeczach prostych. Paulo Coelho [...] samotność nie jest naszym przeznaczeniem, a samych siebie poznajemy tylko wtedy, kiedy możemy się przejrzeć w oczach innych ludzi. Paulo Coelho Miej odwagę popełniać błędy. Rozczarowania, porażki, zwątpienie to narzędzia, którymi posługuje się Bóg, by wskazać nam właściwą drogę. Paulo Coelho Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą. Jan Twardowski A gdy serce twe przytłoczy myśl, ż...

Wiosenne kwiaty

Wielkanocny pacierz

ks. Jan Twardowski   Nie umiem być srebrnym aniołem –  ni gorejącym krzakiem –  tyle Zmartwychwstań już przeszło –  a serce mam byle jakie.   Tyle procesji z dzwonami –  tyle już Alleluja –  a moja świętość dziurawa  na ćwiartce włoska się buja.   Wiatr gra mi na kościach mych psalmy  jak na koślawej fujarce -  żeby choć papież spojrzał  na mnie - przez białe swe palce.   Żeby choć Matka Boska  przez chmur zabite wciąż deski –  uśmiech mi Swój zesłała  jak ptaszka we mgle niebieskiej.   I wiem, gdy łzę swoją trzymam  jak złoty kamyk z procy –  zrozumie mnie mały Baranek  z najcichszej Wielkiej Nocy.   Pyszczek położy na ręku  sumienia wywróci podszewkę –  serca mojego ocali  czerwoną chorągiewkę.