TU I TERAZ – Emka: Blog literacki. Wiersze o życiu i emocjach.

Stęsknieni biegniemy z wiatrem w kieszeni,  deszczem skropieni,  by szybciej odnaleźć i wciąż  mijamy się po drodze.  Biegniemy, by zaspokoić  rosnące pragnienie, które w nas drzemie. Zaspokojone znów się upomina - nigdy o mnie nie zapominaj! Pędzimy dalej na pełnym gazie z pełnym bakiem rosnących pragnień, codziennych wrażeń, lecz one są szybsze i umykają gdzieś po drodze.   Zawsze przed nami  na przedniej szybie światłami mrugają, w oczy świecą, w głowie dziurę wiercą,  w kieszeni siedzą. Wszędzie ich pełno w samochodzie, w świetle, po ciemku i autostradzie. Trzeba się od nich w końcu uwolnić, by dalej nie gonić z nogą na gazie, z pełnym bakiem pragnień,  kolejnych wrażeń.   Gdy dobijemy do przystani i zatrzymamy się na dłużej, one się spełnią, w myśli i w sercu miejsce odnajdą, dając nadzieję na uwolnienie.

Gdy idzie ścieżką życiowych trosk, zgarbiony własnym losem, ziemi niemal dotyka, dźwigając wielki kosz, to tak jest nim przeciążony, że ledwo dźwiga go i ledwo dźwiga własny wzrok, utkwiony pod tym koszem. Wbija go wciąż we własne ślady, gdzie nic wyczytać nie może, bo w nich nie zdoła dostrzec, że ponad nim jest jeszcze coś, coś więcej, co mu pomoże, co wyprostuje plecy, co wyprostuje każdy los. Pozwoli unieść głowę wyżej, ujrzeć ten ciężar w innym świetle, lecz on zgarbiony idzie, pod własnym koszem trosk, który go z każdym dniem do ziemi bardziej gnie. W takim stanie dojrzeć nie może , że gdzieś ktoś nad nim jest, że gdzieś ktoś nad nim czuwa i w takim stanie nie ujrzy, gdy jego wzrok wpatrzony jest, tylko we własnej drogi krąg, Gdzieś w głębi serce tylko kołacze i nieraz chciałoby spojrzeć w górę, lecz trudno jest mu uwolnić je, nawet na jedną, małą chwilę. Zbyt mocno uwięzione, pod tą codzienną, życiową postawą, ukryte pod tym ciężarem i choć tak pragnie, wyjść nie może, już n...

Słońce się schowało, wiatr się zerwał z rana i choć lato jeszcze trwało, jesień zza okna wyjrzała. Spieszno  jej się tak zrobiło, gna przez pola, drogi świata, jakby jak najszybciej chciała, zabrać całe ciepło lata. Drzewa z liści ogołocić, chmur na niebie nagromadzić, i jesiennym deszczem  wszystkie głowy schłodzić. Zmyć z nich wszelkie troski, z wiatrem rozwiać niepokoje, aby serca mogły już spokojnie, rozpogodzić życie swoje.

Wracamy do domu z tych stron dalekich, gdzie nie odnajdujemy miejsc nam bliskich. Do naszej Ziemi, lasów, rzeki, miejsc, które za sobą zostawiliśmy.   Wracamy, czas ku temu najwyższy, dopóki drzwi otwarte   i pokój. Wracamy do domu i bronimy wszyscy, tego, co bliskie sercom naszym.

W skupieniu na tym, co dzieje się teraz, jest nadzieja, że nie zagubi się najważniejszego, nie utraci, co tu i teraz ma wagę istnienia. Nie ważne, co minęło, a to, co teraz wymaga skupienia, by nie utracić czasu obecnego.

Odwrócić czasu bieg, poznać przyczynę i odkupić skutek. Wrócić tam, gdzie cała natura żyje w zjednoczeniu. Rośnie i rodzi w spokoju i zgodzie,  bez ciągłej walki o kawałek siebie,  mocą prawdy i miłosierdzia, które górują ponad materią. Ocalić czas ukradziony Nic się na stało, będą krzyczeć z dali, z uśmiechem przyklejonym do niemej maski, co kryje wyraz nierozpoznany. Mali, zbyt mali niech se radzą sami, gdy się znajdą między młotem, a kowadłem- nim w sercach nastąpi  czas odmiany i rozprzestrzeni na  świata  strony  .  -- Można przyzwyczaić się do wszystkiego, nawet do tego, co razi mrozem i łatwo zapomnieć  najważniejszego. Ale, gdy stanie się, co stać się musi, gdy wczas się nie zapobiegnie, nie  sposób powrócić  do tego,  co było tak kiedyś potrzebne.

Zdrowe, dorodne owoce rosną w gniazdach swoich, drzewo je w swym łonie rozwija i poi. Pod opieką rodzica i czystej natury nie zniszczy zaraza ani inna plaga, gdy natura je chroni i w sobie rozmnaża. Zdrowym sokiem karmi, uodpornia na ciosy, aby ktoś obcy nie zniszczył i nie zauroczył. Zły język nie dokuczył, ostrzejszy od noża, boleśnie pokaleczył i wyrzucił poza.... Aby się nie potłukły, nie zniszczyły urody, choć nie wygląd najważniejszy i piękne odzienie, lecz najważniejsze spokojne i czyste sumienie.

Burzliwe chmury krążą po błękicie. Sięgają po horyzont, pokrywają całą przestrzeń nieba, jakby chciały odmienić bieg czasu, sprostać wymogom chwili. Tylko pieśń przebija się przez nie. Rozprasza ciemne chmury, oddając cześć tym, co idą pod wiatr ze śpiewem, który unosi się w przestrzeni, w tkliwych dźwiękach płynących dokoła, woła, jak tęskni za domem. Przypomina o każdym, kto z dala od rodzinnej ziemi, w tęsknocie i walce o nią, wylewa z serca wspomnienia, by istnieć w pamięci i oczekiwaniu na pokój w sercu i całej ziemi.

Przydarza się taki dzień nieraz, który zbiera każdą chwilę wspomnienia. Wystarczą  za cały bukiet jesienny, gdy jaśnieją wszystkimi kolorami tęczy i wpasowują na nowo w obieg dzienny. W każdej z nich można zobaczyć dawne odbicie, jak w żywym zwierciadle, całe swe życie. Choć różne chwile w nim się przeplatają, to można wydobyć je na światło dzienne, odnaleźć w nich całe  bogactwo i w cieple ich ogrzać dni  jesiennej słoty.