TU I TERAZ – Emka: Blog literacki. Wiersze o życiu i emocjach.

Nie tylko jesień rysuje obrazy, zanurza krajobraz w cichej melodii. Każda pora roku śle jasne przekazy, niepowtarzalnym mieni się pejzażem. Wszystkie grają swoistą melodię, za i przed oknem, w domu i poza nim. W świecie wielkim i małym trwa koncert na wielką oraz małą skalę, równolegle grany. Nie liczy się w nim żadna oprawa, która wzrok przykuwa, lecz muzyka, co serce otwiera i płynie niewidoczna, nienamacalna, a najpiękniejsza, prosto z malutkiego i wielkiego wnętrza.  

W oczach jest przestrzeń, w głębi można dojrzeć odbicie światła, które prowadzi, do serca przemawia. Myśl utrwalona, zlewa się w oddali, niczym promień światła rozjaśnia obszar, murem niepokoju okolony, który pod naciskiem faluje. Ocean głów i budzi się duch jedności, przelewa na strony, zamienia w czyn. Zwarty w sobie, ramię w ramię, idzie, śpiewa, odmawia litanię. Wspólna myśl łączy, dodaje sił, maluje pokój, w oczach błysk i wspólny cel rozjaśnia obraz, gdy braknie go, zapada mrok niepewności.

Wiele opadłych liści na alejkach dzisiaj, lecz bije z nich ciepło niemal jak ze zniczy, których tyle, ile pamięci wciąż żywej o bliskich. I choć odeszli, to niezapomniani, połączeni na zawsze węzłem miłości. Są miejsca opuszczone, lecz nie samotne, gdyż liście otulają je ciepło i znicze zapalane dla ich pamięci. Świat uśpiony, lecz dziś ożywiony, budzi żywe i dobre wspomnienia. Niczym w ogrodzie modlitwy istnieje, w którym czas na łzy i czas na pokój. W skupieniu i oczekiwaniu na pełnię jego, w nadziei, która w świetle świec, przybiera barwy pamiętne i ciepłe. Gdyby namalować obraz ciszy tego świata, zawartego w modlitwie, niczym w jej ogrodzie, sięgnąłby po farby skupienia, wraz ze światłami na każdym grobie. Dojrzałby ogród widoczny w tych barwach, jak budzi się we wspomnieniach. W nim pamięć, miłość, Bóg czuwa, prowadzi alejkami zamyślenia, gdzie siła wspomnienia, dary modlitwy, niepojęte, a namacalne, gdy się stopniowo furtka uchyla, zapraszając do pełnego w niej uczestnict...