TU I TERAZ – Emka: Blog literacki. Wiersze o życiu i emocjach.

W pamięci usłane - słowa i chwile niezapomniane. Są liście, co łkają deszczem smagane,  łzy pożegnalne ślą słonecznym blaskom, a wiatr okręca je wokół stale, okrywa dziurawym płaszczem. To one opuszczają swe wygodne siedliska, żegnają wspólne gniazda, aż znikną w nieustannym tańcu, nie widząc, nie słysząc, nie poznając świata.. Ogołocone drzewa zostają w cichości, w zamyśleniu czekają  na dotyk światła, na promyk nadziei.

Każdy ma w sobie skarbiec ukryty, z którego może czerpać do woli -bogactwo myśli, słowa, uśmiechu i chęci szczerych. Każde dobre słowo ma wartość, każde zdanie treść, każdy uśmiech miły jest. Każdy może odkryć dar w sobie, darząc nim innych obdarzać też siebie, upiększać świat wokół i w sobie piękniejszy budować. Od chęci zależy, jak korzysta z daru, czy dba o niego i pielęgnuje, a on rozrasta się i rozwija, czy zapomina o nim i  zaniedbuje. Każdy jest bogaty tym, co w sobie posiada i innych obdarza, a widząc uśmiech i zadowolenie, sam radość odczuwa. Uśmiech promieniuje od środka na zewnątrz,  rozjaśnia twarz i otoczenie, poprawia nastrój,  darzy pokojem, roztacza jasne światło nadziei na dobry dzień i pogodne życie. Gdy czasem smutek zajrzy w oczy, złapie za serce, troska przygniecie, łzy obfite popłyną, uśmiech, co w sercu ma miejsce stałe osuszy je, smutki rozwieje i zajaśnieje jak słońce na niebie, nosząc z sobą pokój i nadzieję.  

ks. Jan Twardowski   Nie umiem być srebrnym aniołem –  ni gorejącym krzakiem –  tyle Zmartwychwstań już przeszło –  a serce mam byle jakie.   Tyle procesji z dzwonami –  tyle już Alleluja –  a moja świętość dziurawa  na ćwiartce włoska się buja.   Wiatr gra mi na kościach mych psalmy  jak na koślawej fujarce -  żeby choć papież spojrzał  na mnie - przez białe swe palce.   Żeby choć Matka Boska  przez chmur zabite wciąż deski –  uśmiech mi Swój zesłała  jak ptaszka we mgle niebieskiej.   I wiem, gdy łzę swoją trzymam  jak złoty kamyk z procy –  zrozumie mnie mały Baranek  z najcichszej Wielkiej Nocy.   Pyszczek położy na ręku  sumienia wywróci podszewkę –  serca mojego ocali  czerwoną chorągiewkę.

  Motyle życie W krótkim życiu tyle koloru ile nada mu dzień, pozwoli zebrać z soczystości swojej, doświadczyć zabarwień i unieść na skrzydłach ile pomieszczą w locie swym. Pośród łąk, od pierwszej chwili, od pierwszego poranka zaistnieć, nie rozbijając się o konieczność wpisaną w życie, a w pełni jego, w blasku słońca unosić swe szczęście coraz wyżej. Wpisany w istnienie W ogrodzie, na łące czas oczekiwań, powitań przychodzi, odchodzi, powraca cyklicznie. Wiosna idzie, niesie z sobą życie, rośnie, kwieci się, jaśnieje na klombach, chwilami nieśmiało jeszcze, nim przyjmie się, wyrośnie całą jaskrawością i zostanie. Wszystko ożywa, istnieje dzięki ruchowi, pracy, dążeniu ku rozwojowi. Powstaje na tę chwilę krótką, a jakże celową, gdy nie bez powodu ona. I choć trudno czasem, to potrzebny trud, by wyrosnąć w nim i upewnić, że bez niego jeszcze trudniej...

Nie można poczuć się prawdziwie szczęśliwym, gdy szuka się tylko własnego szczęścia, ogranicza  do własnych  celów, pragnień, dążeń.  Ile  innym się  podaruje, hojniej i pełniej obdarzy, tyle więcej w  sobie  nagromadzi  i w sobie odczuje.  Szczęście można czerpać  ze szczęścia innych i cieszyć  nim wspólnie. Ono, podobnie jak każde dobro przymnaża się wraz z podziałem.  Życie nie składa się z wielkich wyrzeczeń, drakońskich wyczynów, trudów ponad miarę, lecz z drobnych chwil, słów, czynów,  które rzutują na całe. Buduje się z  każdą chwilą, staraniem i równoważy, lub przeważa w którąś stronę, która decyduje  o kolejnych chwilach, dniach, latach,  przyszłości, jaka powstaje  na  bazie chwil minionych.

Myśli są jak motyle… Płyną na tle nieba i znikają we mgle, nim zamienią się w słowa. Tylko niektóre zapisują się  w pamięci i zamieniają  w łąkę  pełną czerwonych maków ... Myśli, mimo że ulatniają się,  są budulcem, który buduje człowieka. Są ważne, będąc zaczynem działania, są kluczowe dla naszego rozwoju i szczęścia.