Przejdź do głównej zawartości

Motyle życie


 Motyle życie

W krótkim życiu
tyle koloru
ile nada mu dzień,
pozwoli zebrać
z soczystości swojej,
doświadczyć zabarwień
i unieść na skrzydłach
ile pomieszczą
w locie swym.

Pośród łąk,
od pierwszej chwili,
od pierwszego
poranka zaistnieć,
nie rozbijając się
o konieczność
wpisaną w życie,
a w pełni jego,
w blasku słońca
unosić swe szczęście
coraz wyżej.


Wpisany w istnienie

W ogrodzie, na łące
czas oczekiwań, powitań
przychodzi, odchodzi,
powraca cyklicznie.
Wiosna idzie,
niesie z sobą życie,
rośnie, kwieci się,
jaśnieje na klombach,
chwilami nieśmiało jeszcze,
nim przyjmie się,
wyrośnie całą jaskrawością
i zostanie.

Wszystko ożywa,
istnieje dzięki ruchowi,
pracy, dążeniu ku rozwojowi.
Powstaje na tę chwilę krótką,
a jakże celową,
gdy nie bez powodu ona.
I choć trudno czasem,
to potrzebny trud,
by wyrosnąć w nim i upewnić,
że bez niego jeszcze trudniej bywa.

W wiosennym ogrodzie,
w barwach, w świetle
wszystko staje się lżejsze, milsze
i zdobi dzień za dniem,
darzy pogodnym uśmiechem
wiosennych chwil i uniesień,
będąc przedsmakiem przyszłej pełni w nim.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Cytaty wybrane

Bogatym nie jest ten kto posiada, lecz ten, kto daje. Jan Paweł II Czujesz się osamotniony. Postaraj się odwiedzić kogoś, kto jest jeszcze bardziej samotny. Jan Paweł II Wczoraj do ciebie nie należy. Jutro niepewne... Tylko dziś jest twoje. Jan Paweł II Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi. Jan Paweł II Być człowiekiem oznacza mieć wątpliwości i mimo to iść dalej swoją drogą. Paulo Coelho [...] wielkość Boga objawia się w rzeczach prostych. Paulo Coelho [...] samotność nie jest naszym przeznaczeniem, a samych siebie poznajemy tylko wtedy, kiedy możemy się przejrzeć w oczach innych ludzi. Paulo Coelho Miej odwagę popełniać błędy. Rozczarowania, porażki, zwątpienie to narzędzia, którymi posługuje się Bóg, by wskazać nam właściwą drogę. Paulo Coelho Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą. Jan Twardowski A gdy serce twe przytłoczy myśl, ż...

Wiosenne kwiaty

Wielkanocny pacierz

ks. Jan Twardowski   Nie umiem być srebrnym aniołem –  ni gorejącym krzakiem –  tyle Zmartwychwstań już przeszło –  a serce mam byle jakie.   Tyle procesji z dzwonami –  tyle już Alleluja –  a moja świętość dziurawa  na ćwiartce włoska się buja.   Wiatr gra mi na kościach mych psalmy  jak na koślawej fujarce -  żeby choć papież spojrzał  na mnie - przez białe swe palce.   Żeby choć Matka Boska  przez chmur zabite wciąż deski –  uśmiech mi Swój zesłała  jak ptaszka we mgle niebieskiej.   I wiem, gdy łzę swoją trzymam  jak złoty kamyk z procy –  zrozumie mnie mały Baranek  z najcichszej Wielkiej Nocy.   Pyszczek położy na ręku  sumienia wywróci podszewkę –  serca mojego ocali  czerwoną chorągiewkę.