Skarby pod stopami

Dajesz nam, Panie, tak wiele,
że w tej obfitości się gubimy
i nie zauważamy jej wokół siebie.

W powszechnym chlebie,
w bliskości z innymi,
w cieple poranka i w bieli zimy.

Dajesz nam ziemię pełną bogactwa,
świeże powietrze i czyste dłonie,
co mają moc czynienia dobra.

Dajesz nam nogi, by prowadziły do dobrego celu,
rozum, byśmy pojęli moc Twej miłości,
serca, by się w miłości zatraciły.

Jesteśmy bogaci, lecz biedni zarazem,
bo mamy wszystko, a więcej szukamy.

Brakuje nam miłości, mądrości, pokoju,
bo mimo że dałeś nam te dary,
to gdzieś po drodze się z nimi mijamy.

Brakuje nam mądrości,
by dostrzec dobro, które mamy,

Brakuje nam miłości,
by kochać siebie nawzajem.

Brakuje nam pokoju,
by żyć w zgodzie w każdym miejscu ziemi.



---

Słyszę Twój głos we własnym sercu,

w tej małej, spokojnej chwili ciszy.

Oddaje Ci dzisiaj moje pragnienia,

abym z wdzięcznością przyjęła

każdy Twój dar mojego istnienia.


Proszę o wzrok, bym w codziennym chlebie

dojrzała miłość, którą mi zsyłasz.

Daj mi dziś mądrość, bym chwaliła Ciebie

w najmniejszym listku na mojej drodze.


Nie chce już dłużej gonić za złotem,

gdy złoty piasek kładziesz mi pod nogi.

Ulecz me serce z wiecznej tęsknoty

za tym, co zbędne pośród ziemskiej drogi.


Naucz mnie szanować to, co otrzymałam

i z wdzięcznością pielęgnowała każdy dar od Ciebie.

Spraw, bym zamiast murów mosty budowała

i nosiła zgodę, nie mnożąc podziałów.


Największe skarby leżą pod stopami,

a prawdziwą wartość ich odkrywamy,

gdy nasze serca uczą się patrzeć Twoimi oczami.