Iść z umiarem

Pewne w tym momencie, co ważne,
niezbędne, by nie popaść ponad miarę,
co przygniecie swym ciężarem,
by nie popaść w kierat pragnień,

a przed siebie iść z umiarem.

Nadmiar, mimo zdań przeróżnych
często budzi trud, niepokój,
lęk przed stratą i zajmuje czas i myśli,
burząc przy tym cenny spokój.

Budzi troskę o gadżety, świecidełka
i pakiety wszelkich doznań,
co w efekcie  ciężar niesie,
by nie stracić, ale zyskać jak najwięcej.

Nadmiar krąży w swym
obiegu ciągłym „jeszcze”,
tworząc zbędne gabaryty,
by z pragnieniem iść na skróty.

Lepiej mieć spokojne serce,
minimalizm zasiać w nim
i wziąć sprawy w swoje ręce,
by nie dźwigać coraz więcej,
a spokojnie przeżyć dni.

Minimalizm to nie pustka,
a otwarta przestrzeń,
w której proste- najcenniejsze,
odnajduje swoje miejsce.

Bez wyścigu ponad miarę,
walki o większy kawałek,
który kruszy się z nadmiaru,
choć dla innych wciąż jest darem
w świecie wspólnych spraw i zajęć.

Aby można żyć w pokoju,
bez walki o chleb codzienny,
wolną ziemię, oraz niebo,
zawsze serce mieć spokojne,
nie przekraczać granic siebie,

ani innych w ich potrzebie.

Gorzej, gdy ktoś ciężkim krokiem
depcze ziemię i niepokój z sobą niesie,
by pokazać, że ma siłę,
lecz to nędzne są zamiary,
bo nie zyska, ale straci,
co jest najważniejsze w świecie.

Siła dobra nic nie burzy, a buduje
i potrafi w każdym czasie
nie gromadzić, nie zdobywać,
a pokazać, co jest cenne i prawdziwe.