Przejdź do głównej zawartości

Nadzieja i ufność są drogą do nieba

Autor:

Gdy krzyż codzienny 

ramiona przygniataa,
a droga wyboista  
końca nie ma, pamiętaj, 
że pośród całego świata
nie jesteś w swoim trudzie sama.

Choć stopy krwawią na ostrych kamieniach, niepokój w sercu 
się pojawia, każda 
łza cicha wysycha sama, 
gdy mrok w świt jasny 
się przemienia.

Po Wielkim Poście, goryczy cierpienia,
zawsze przychodzi blask Zmartwychwstania.
W każdym upadku i w każdym westchnieniu
ukryta jest siła zaufania.
Labels:

Komentarze

Prześlij komentarz

Komentarz mile widziany :)

Popularne posty z tego bloga

Cytaty wybrane

Autor:
Bogatym nie jest ten kto posiada, lecz ten, kto daje. Jan Paweł II Czujesz się osamotniony. Postaraj się odwiedzić kogoś, kto jest jeszcze bardziej samotny. Jan Paweł II Wczoraj do ciebie nie należy. Jutro niepewne... Tylko dziś jest twoje. Jan Paweł II Człowiek jest wielki nie przez to, co posiada, lecz przez to, kim jest; nie przez to, co ma, lecz przez to, czym dzieli się z innymi. Jan Paweł II Być człowiekiem oznacza mieć wątpliwości i mimo to iść dalej swoją drogą. Paulo Coelho [...] wielkość Boga objawia się w rzeczach prostych. Paulo Coelho [...] samotność nie jest naszym przeznaczeniem, a samych siebie poznajemy tylko wtedy, kiedy możemy się przejrzeć w oczach innych ludzi. Paulo Coelho Miej odwagę popełniać błędy. Rozczarowania, porażki, zwątpienie to narzędzia, którymi posługuje się Bóg, by wskazać nam właściwą drogę. Paulo Coelho Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą. Jan Twardowski A gdy serce twe przytłoczy myśl, ż...
1 komentarz
Czytaj dalej

Wiosenne kwiaty

Autor:
1 komentarz
Czytaj dalej

Wielkanocny pacierz

Autor:
ks. Jan Twardowski   Nie umiem być srebrnym aniołem –  ni gorejącym krzakiem –  tyle Zmartwychwstań już przeszło –  a serce mam byle jakie.   Tyle procesji z dzwonami –  tyle już Alleluja –  a moja świętość dziurawa  na ćwiartce włoska się buja.   Wiatr gra mi na kościach mych psalmy  jak na koślawej fujarce -  żeby choć papież spojrzał  na mnie - przez białe swe palce.   Żeby choć Matka Boska  przez chmur zabite wciąż deski –  uśmiech mi Swój zesłała  jak ptaszka we mgle niebieskiej.   I wiem, gdy łzę swoją trzymam  jak złoty kamyk z procy –  zrozumie mnie mały Baranek  z najcichszej Wielkiej Nocy.   Pyszczek położy na ręku  sumienia wywróci podszewkę –  serca mojego ocali  czerwoną chorągiewkę.
Prześlij komentarz
Czytaj dalej