TU I TERAZ – Emka: Blog literacki. Wiersze o życiu i emocjach.

Koleje losu płyną między falami czasu. Nieraz ja sna kropla błyśnie, przemknie pomiędzy bruzdami, w poszukiwaniu słońca. Niebo rozpogadza się na tę chwilę, jakby dobry Anioł zgarniał ciemne chmury, otaczając dzieci ramieniem.   Zakłada im skrzydła szczęścia, a białe obłoki płyną po błękicie, rozjaśniając cały dzień. Pośród czasu W oknach zapalają się światła, to mgłą zachodzą, chwilą zaszłą za brzeg i horyzont, na czas następnego przypływu. Z czasem następują różne okoliczności, ciągną się cyklicznie, w zależności od ilości wydarzeń. Gdy następuje cisza, przenika poprzez fragmenty powietrza, pośród różnic mniejszych lub większych, rachunku prawdopodobieństwa i rośnie opowieść na miarę spojrzenia. Płynie ł odzią , lub podąża pieszo, raz w górę, raz w dół przyspiesza, by mimo trudności, lepszą określić się miarą, niesie ciężar warty ciężaru. W płynnym ruchu przenika poprzez chwile, wśród labiryntu splątanych brzegów i fal, szuka korytar...

Ziemia ojczysta Tu dom rodzinny i skrawek nieba, Matka i Ojciec w chacie ubogiej, łan zboża, by nie brakło chleba, gołąb na niebie, to ojczysta ziemia, co Polską się zowie. Okrąg tej ziemi, tak znajomy przecież i serce otwarte na polską mowę. Tu jesteś ty — mój kochany bracie, oddany, pomocny w każdej potrzebie. Razem idziemy, modląc się w pochodzie o wolną ojczyznę, która jest jedyną, która, jak matka karmi i poi, zawsze gotowa, by przychylić nieba dzieciom swoim, jak ojciec , który ojczyznę obroni, gdy zajdzie potrzeba . Gołąbek pokoju Polska — tu nasz czas, ciąg życia, nasza droga Ojczyzna. Stad płynie nasze przesłanie z nadzieją na lepszy świat, pojednanie. W połączeniu niesiemy Sztandar Pokoju z orłem w koronie . Nasze dłonie dłonią w dłoń splecione, na ustach śpiew -niech nam Polska wolna żyje i rozwija się wzdłuż i wszerz. Idziemy poprzez życie, podziwiając piękno polskiej ziemi , dzięki staraniom dobrych intencji, uprawianej wspólny...

Przyjaźń nie zwodzi, a wspiera godna imienia, które jej nadano i trwa do końca, nie opuszcza w biedzie, nie szuka ucieczki, ni do niej powodu, a patrzy szczerze w oczy przyjaciela. Gdy łatwiej się burzy niż buduje wspólnie, to, co przez chwilę stało tak szumnie, to cóż ostoi się na dłużej, gdy tylko w chwili spojrzenie zanurzy, a dalej mgła nieprzenikniona ?

W rozkroku W samym środku i nie wie którędy, czy tędy, czy tamtędy, czy odważy się na krok konkretny, czy zostanie w niewiedzy od początku do końca sesji. Ile jeszcze minie nim runie gmach pytań bez odpowiedzi, czas leci nieubłaganie koniec kropka, czy rozwiązanie, - czas pokaże. W głowie, na ustach pytanie od zawsze ważne, wśród niedomówień, spraw niezałatwionych, myśli niepoukładanych - czas płynie nieustannie. Wskazówka niewidoczna gołym okiem kręci się dookoła aż przerwie krąg, zadań niedokończonych, jeden ruch i kropka na końcu zdania wyczerpana do cna w oczekiwaniu. Jeden ciąg Patrzysz tym swoim okrągłym wzrokiem, szukasz sposobu na rzeczywistość, a ona cię prowadzi w kolejne dni. Czasem czas stoi w miejscu, gdy się zatrzymasz, czasem biegnie za kolejnym zakrętem i tyle jeszcze spraw niepoukładanych. Wciąż wracasz do nich, by połączyć w jeden ciąg możliwości. Wczoraj , dziś w kolejne dni zgodnie ze wskazówką czasu, który kręci się i tyka razem w...