Postscriptum

„Nie szkoda róż, gdy płoną lasy”

Nie szkoda czasu na miłość,

na nić przyjaźni, która łączy  ludzkie losy.

Nie stracony to czas, lecz najpiękniejszy,

gdy miłość i przyjaźń na zawsze połączy.

 

Bóg Jest Miłością.  Obdarował człowieka całym bogactwem: wiedzą, wolną wolą, wszelkimi możliwościami we wspólnym istnieniu.

Człowiek, mając te dobra w sobie, wystarczy, aby starł się, pracował na poletku swoim i budował swe życie wspólnie z innymi. 

Bóg obdarzył człowieka wskazówkami, jak należy żyć, by nie niszczyć a budować wspólnie. Nie zniewolił, a dał  wolność na  czas życia na ziemi ( krótki to czas w stosunku do wieczności) 

Jak człowiek żyje, jak odnosi się do współbraci, takie sobie i innym gotuje życie, bo nie jest odosobniony, lecz połączy więzami współistnienia z innymi. 

Tak nas życie doświadcza, jak nim wspólnie kierujemy. 

Bóg nie zmienia zdania, które jest doskonałe ( choć dla człowieka może być nie zawsze zrozumiałe w obecnym życiu i nic w tym dziwnego) i jak raz postanowił, tak do końca wypełnia.

Zna każde swe dziecko i czuwa nad wszystkimi i wszystkim, a gdy człowiek nie słucha  wskazówek i sam sobie chce być żeglarzem i okrętem (wszak ma ku temu dane prawo), więc sam od siebie zależy w danym sobie czasie i swych współbraci. 

Doznaje własnych i wspólnych doświadczeń, które wynikają z decyzji podejmowanych na własny i wspólny rachunek. 

Jak własne postępowanie nie wychodzi na dobre we własnym i wspólnym działaniu, sami  wymierzamy  karę, lub nagrodę za dobre (mądre) działanie ... 

Bóg dał człowiekowi wolną wolę i wskazówki co dobre co złe, nie zniewolił go ( miłość nie zniewala, a ukazuje konsekwencje czynów), lecz też nie pozostawił bezbronnego, bezradnego, w nieświadomości, a wyposażył szczodrze, pozwolił  spróbować własnego, niezależnego życia...