Odbicie Światła

Są dwie drogi, co łączą się z sobą:

jedna po ziemi stąpa fizycznie,
druga – duchowo, szeptem ulotnym,
prowadzi serce metafizycznie.

Bóg w  samym środku wskazuje szlaki,

lecz nie ingeruje w wolne wybory,

by nikt w swej wędrówce i rozwoju

nie czuł się nigdy przymuszony.

 

Droga fizyczna jest głośna i kusi,

by iść nią do końca, duchową porzucić,

lecz ona jest tylko ułamkiem natury,

bo to duchowa buduje mosty, kruszy mury.

Uwięziona w materii czeka w milczeniu,

aż kiedyś otworzy się na Głos Boży.

Nim to nastąpi, wołamy głośno:

”Gdzie jesteś, Panie?”

A on jest blisko, w głębi duszy,

lecz my jesteśmy na Jego Głos głusi.

 

Gubimy słońce w blaskach świata,

lecz  mamy dar, co dodaje skrzydeł:

świadomość jasną i moc modlitwy,

byśmy się wznieśli z pyłu do światła.

 

Dar modlitwy zasiany w sercach,

 dzięki któremu możemy nieść pomóc,

gdyż nasze prośby i czyste intencje

jaśnieją w świetle Łaski Bożej.

 

Cicha intencja otacza serca,

a światło Boże głęboko sięga,

niosąc nadzieję i łaskę,

która drogę wskazuje niepojętą.

 

Duch modlitwy posiada potęgę,

co łączy  z duchem drugiej osoby,        

jak krzyż Chrystusa z miłości oddany,

prowadzi bezpiecznie pośród cierni ziemi.