TU I TERAZ – Emka: Blog literacki. Wiersze o życiu i emocjach.

/ Natura jest masą, masa jest naturą /  Nie jesteśmy obok natury, lecz w jej centrum. Jesteśmy nierozerwalnie związani z materią, która tworzy otaczający nas świat. Każdy element rzeczywistości wywodzi się z tej samej, podlegającej wiecznym przemianom energii. Przyroda nie stanowi jedynie tła dla naszych działań – to złożony mechanizm, w którego centrum się znajdujemy. Nie jesteśmy zewnętrznymi obserwatorami, lecz integralnymi ogniwami ziemskiego ekosystemu, na równi z roślinnością czy zjawiskami atmosferycznymi. Choć z perspektywy jednostki skupiamy się na różnicach między ludźmi a roślinami, szersze spojrzenie ujawnia głęboką spójność wszechświata – nieustanny przepływ, który scala wszystko w jedną całość. W tym układzie trudno wyznaczyć sztywne podziały. Funkcjonujemy wewnątrz sieci wzajemnych uwarunkowań, gdzie każdy człowiek zachowuje swoją odrębność, pozostając jednocześnie częścią globalnej struktury. To wzajemne przenikanie się jest fundamentem naszej egzystencji, od któr...

Tu mnie jeszcze nie było - tiktok.com/@startuj

Gdy krzyż codzienny  ramiona przygniataa, a droga wyboista   końca nie ma, pamiętaj,  że pośród całego świata nie jesteś w swoim trudzie sama. Choć stopy krwawią na ostrych kamieniach, niepokój w sercu  się pojawia, każda  łza cicha wysycha sama,  gdy mrok w świt jasny  się przemienia. Po Wielkim Poście, goryczy cierpienia, zawsze przychodzi blask Zmartwychwstania. W każdym upadku i w każdym westchnieniu ukryta jest siła zaufania.

Człowiek nie ma skrzydeł, lecz dwie strony duszy. Stąpa twardo po ziemi, czując każdy kamień. Czas pędzi nieubłaganie, ale gdy w końcu stanie, znajdzie się chwila na wytchnienie. Choć stopy bolą od kamieni,  każdy zostawiony ślad jest znakiem,  że ten anioł naprawdę  był na ziemi.

https://www.empik.com/chwile-z-wierszem-elzbieta-zawistowska,p1387734384,ebooki-i-mp3-p

Zebrałam kilka myśli, które ostatnio do mnie mocno przemówiły. Od Platona po Kępińskiego – uderzyło mnie, jak bardzo są one do siebie podobne, mimo upływu wieków. Dialog Wieków Św. Augustyn: „Późno Cię ukochałem, Piękności tak dawna a tak nowa, późno Cię ukochałem. Wewnątrz mnie byłeś, a ja byłem na zewnątrz i tam Cię szukałem. (...) Byłeś ze mną, a ja nie byłem z Tobą. Trzymały mnie z dala od Ciebie te rzeczy, które by nie istniały, gdyby nie były w Tobie”. Platon: „Bo ten wzrok duszy, pogrzebany w jakimś barbarzyńskim błocie, ona lekko wyciąga i prowadzi ku górze. (...) Cała dusza musi się odwrócić od świata zjawisk, które przemijają, aż potrafi znieść widok bytu i tego, co w bycie jest najjaśniejsze. A mówimy, że to jest Dobro”. Blaise Pascal: „Człowiek jest tylko trzciną, najwątlejszą w przyrodzie, ale jest trzciną myślącą. Nie potrzeba, by cały wszechświat uzbroił się, aby go zmiażdżyć: mgła, kropla wody starczą, aby go zabić. Ale gdyby nawet wszechświat go zmiażdżył, człowiek b...

Są dwie drogi, co łączą się z sobą: jedna po ziemi stąpa fizycznie, druga – duchowo, szeptem ulotnym, prowadzi serce metafizycznie. Bóg w   samym środku wskazuje szlaki, lecz nie ingeruje w wolne wybory, by nikt w swej wędrówce i rozwoju nie czuł się nigdy przymuszony.   Droga fizyczna jest głośna i kusi, by iść nią do końca, duchową porzucić, lecz ona jest tylko ułamkiem natury, bo to duchowa buduje mosty, kruszy mury. Uwięziona w materii czeka w milczeniu, aż kiedyś otworzy się na Głos Boży. Nim to nastąpi, wołamy głośno: ”Gdzie jesteś, Panie?” A on jest blisko, w głębi duszy, lecz my jesteśmy na Jego Głos głusi.   Gubimy słońce w blaskach świata, lecz   mamy dar, co dodaje skrzydeł: świadomość jasną i moc modlitwy, byśmy się wznieśli z pyłu do światła.   Dar modlitwy zasiany w sercach,   dzięki któremu możemy nieść pomóc, gdyż nasze prośby i czyste intencje jaśnieją w świetle Łaski Bożej.   ...

W systemie naczyń połączonych wystarczy siła oddania. Pod jej kierunkiem płynie czysty strumień i rusza lawina - Kropla za kroplą wypełnia naczynie, jedna za drugą, bardzo powoli, lecz systematycznie. Oczyszcza - a z niego przelewa się czysty strumień do następnego. Nawet jedna kropla/myśl w dobrej intencji porusza obieg, który raz powstały płynie niezmiennie - uzdrawia organizm. W każdej intencji, czy to jest kropla, czy modlitwa, istnieje nadzieja. To dar krążenia - bezgłośny, niezmienny, który wprowadza głęboki porządek wokół istnienia. Nawet niewielkie, ciche westchnienie ma siłę, a nieustanne, otwarte źródło, leczy strukturę. Strumień nie gaśnie, bo Siła Sprawcza przez ufność płynie, a jej wytrwałość – obdarza całość, zanim chwila, ciche westchnienie w wieczność się zmieni, moc oddania zostanie w przestrzeni. Gdy braknie wartości - szczerych intencji, kurczy się wszystko w cieniu zapomnienia, lecz każdy promień, przepływ strumienia, rozjaśnia mroki i niesie wytchnienie. Ka...

Dialog Wieków Epikur: „Jeśli chcesz kogoś uczynić bogatym, nie dodawaj mu pieniędzy, lecz ujmuj mu pragnień”. Konfucjusz: „Kto rządzi przy pomocy cnoty, podobny jest do Gwiazdy Polarnej, która trwa na swoim miejscu, a wszystkie inne gwiazdy zwracają się ku niej”. (O moralnym kompasie) Arystoteles: „Władza, która nie opiera się na prawie i mądrości, jest panowaniem siły nad sprawiedliwością”. Marek Aureliusz: „Wszystko, co słyszysz, jest opinią, nie faktem. Wszystko, co widzisz, jest punktem widzenia, nie prawdą” „ Szczęście twojego życia zależy od jakości twoich myśli ” „Wszechświat jest zmianą; nasze życie jest tym, czym czynią je nasze myśli”. Seneka: „Pieniądz nikogo jeszcze nie uczynił bogatym; wręcz przeciwnie, u każdego wywołuje jeszcze większe łaknienie ”. Sokrates: „Największą mądrością jest nie posiadać wiele, lecz mało potrzebować”. Perykles: „To, że nie interesujesz się polityką, nie oznacza, że polityka nie interesuje się tobą”. Platon „Karą za brak udziału w rządzeniu je...

Na szczycie z waluty zasiadło ich dwoje, jeden dzieży koronę, a drugi zbroję. Z berłem w dłoni władca rozkazy wydaje, zbrojny w milczeniu liczy apanaże. Obaj walczą o jedno, ramię przy ramieniu, by utrzymać pozycję na szczycie wieży, którą wznieśli na wspólnej macierzy. Lecz jej fundamenty powoli się sypią, bo zabrakło dwóch ważnych wsporników. W mrok je odrzucono, w cień zapomnienia, w lęku przed czystym głosem sumienia. Mądrość z Sercem łączą swe siły, by służyć tym, co u jej podnóży, w zamian za wysiłek i trud codzienny dostają okruchy spadające z wieży. Gdy wieża w końcu runie bezradnie, z gruzów dobiegnie bicie serca - nie dla korony, nie dla chwały, lecz aby coś ważnego ocalić. Powoli wszyscy wyjdą z ukrycia, by zacząć nowy rozdział życia. Z mocnych kamieni, co w pyle przetrwały, wzniosą dom wspólny na opoce skały.