TU I TERAZ – Emka: Blog literacki. Wiersze o życiu i emocjach.

Gdy burzy się, piorunów pęk leci przed i niczym balon pęka spokój, efekt domina lawiną słów zalewa dzień, marszczy brwi, kusi, zagrzewa do walki wręcz. Są, które koją, niosą pokój i płynie strumień łagodnych słów. Słoneczny uśmiech rozjaśnia dzień, lekki ich dźwięk, łączy i cieszy, nie doszukuje się zbędnych cech, a wydobywa, co piękne jest. Wszystko we wszystkim ma znaczenie, lecz zmienia się przez prymat widzenia.

Stęsknieni biegniemy z wiatrem w kieszeni,  deszczem skropieni,  by szybciej odnaleźć i wciąż  mijamy się po drodze.  Biegniemy, by zaspokoić  rosnące pragnienie, które w nas drzemie. Zaspokojone znów się upomina - nigdy o mnie nie zapominaj! Pędzimy dalej na pełnym gazie z pełnym bakiem rosnących pragnień, codziennych wrażeń, lecz one są szybsze i umykają gdzieś po drodze.   Zawsze przed nami  na przedniej szybie światłami mrugają, w oczy świecą, w głowie dziurę wiercą,  w kieszeni siedzą. Wszędzie ich pełno w samochodzie, w świetle, po ciemku i autostradzie. Trzeba się od nich w końcu uwolnić, by dalej nie gonić z nogą na gazie, z pełnym bakiem pragnień,  kolejnych wrażeń.   Gdy dobijemy do przystani i zatrzymamy się na dłużej, one się spełnią, w myśli i w sercu miejsce odnajdą, dając nadzieję na uwolnienie.

Gdy idzie ścieżką życiowych trosk, zgarbiony własnym losem, ziemi niemal dotyka, dźwigając wielki kosz, to tak jest nim przeciążony, że ledwo dźwiga go i ledwo dźwiga własny wzrok, utkwiony pod tym koszem. Wbija go wciąż we własne ślady, gdzie nic wyczytać nie może, bo w nich nie zdoła dostrzec, że ponad nim jest jeszcze coś, coś więcej, co mu pomoże, co wyprostuje plecy, co wyprostuje każdy los. Pozwoli unieść głowę wyżej, ujrzeć ten ciężar w innym świetle, lecz on zgarbiony idzie, pod własnym koszem trosk, który go z każdym dniem do ziemi bardziej gnie. W takim stanie dojrzeć nie może , że gdzieś ktoś nad nim jest, że gdzieś ktoś nad nim czuwa i w takim stanie nie ujrzy, gdy jego wzrok wpatrzony jest, tylko we własnej drogi krąg, Gdzieś w głębi serce tylko kołacze i nieraz chciałoby spojrzeć w górę, lecz trudno jest mu uwolnić je, nawet na jedną, małą chwilę. Zbyt mocno uwięzione, pod tą codzienną, życiową postawą, ukryte pod tym ciężarem i choć tak pragnie, wyjść nie może, już n...

Słońce się schowało, wiatr się zerwał z rana i choć lato jeszcze trwało, jesień zza okna wyjrzała. Spieszno  jej się tak zrobiło, gna przez pola, drogi świata, jakby jak najszybciej chciała, zabrać całe ciepło lata. Drzewa z liści ogołocić, chmur na niebie nagromadzić, i jesiennym deszczem  wszystkie głowy schłodzić. Zmyć z nich wszelkie troski, z wiatrem rozwiać niepokoje, aby serca mogły już spokojnie, rozpogodzić życie swoje.

Wracamy do domu z tych stron dalekich, gdzie nie odnajdujemy miejsc nam bliskich. Do naszej Ziemi, lasów, rzeki, miejsc, które za sobą zostawiliśmy.   Wracamy, czas ku temu najwyższy, dopóki drzwi otwarte   i pokój. Wracamy do domu i bronimy wszyscy, tego, co bliskie sercom naszym.

W skupieniu na tym, co dzieje się teraz, jest nadzieja, że nie zagubi się najważniejszego, nie utraci, co tu i teraz ma wagę istnienia. Nie ważne, co minęło, a to, co teraz wymaga skupienia, by nie utracić czasu obecnego.

Odwrócić czasu bieg, poznać przyczynę i odkupić skutek. Wrócić tam, gdzie cała natura żyje w zjednoczeniu. Rośnie i rodzi w spokoju i zgodzie,  bez ciągłej walki o kawałek siebie,  mocą prawdy i miłosierdzia, które górują ponad materią. Ocalić czas ukradziony Nic się na stało, będą krzyczeć z dali, z uśmiechem przyklejonym do niemej maski, co kryje wyraz nierozpoznany. Mali, zbyt mali niech se radzą sami, gdy się znajdą między młotem, a kowadłem- nim w sercach nastąpi  czas odmiany i rozprzestrzeni na  świata  strony  .  -- Można przyzwyczaić się do wszystkiego, nawet do tego, co razi mrozem i łatwo zapomnieć  najważniejszego. Ale, gdy stanie się, co stać się musi, gdy wczas się nie zapobiegnie, nie  sposób powrócić  do tego,  co było tak kiedyś potrzebne.

Zdrowe, dorodne owoce rosną w gniazdach swoich, drzewo je w swym łonie rozwija i poi. Pod opieką rodzica i czystej natury nie zniszczy zaraza ani inna plaga, gdy natura je chroni i w sobie rozmnaża. Zdrowym sokiem karmi, uodpornia na ciosy, aby ktoś obcy nie zniszczył i nie zauroczył. Zły język nie dokuczył, ostrzejszy od noża, boleśnie pokaleczył i wyrzucił poza.... Aby się nie potłukły, nie zniszczyły urody, choć nie wygląd najważniejszy i piękne odzienie, lecz najważniejsze spokojne i czyste sumienie.

Burzliwe chmury krążą po błękicie. Sięgają po horyzont, pokrywają całą przestrzeń nieba, jakby chciały odmienić bieg czasu, sprostać wymogom chwili. Tylko pieśń przebija się przez nie. Rozprasza ciemne chmury, oddając cześć tym, co idą pod wiatr ze śpiewem, który unosi się w przestrzeni, w tkliwych dźwiękach płynących dokoła, woła, jak tęskni za domem. Przypomina o każdym, kto z dala od rodzinnej ziemi, w tęsknocie i walce o nią, wylewa z serca wspomnienia, by istnieć w pamięci i oczekiwaniu na pokój w sercu i całej ziemi.

Przydarza się taki dzień nieraz, który zbiera każdą chwilę wspomnienia. Wystarczą  za cały bukiet jesienny, gdy jaśnieją wszystkimi kolorami tęczy i wpasowują na nowo w obieg dzienny. W każdej z nich można zobaczyć dawne odbicie, jak w żywym zwierciadle, całe swe życie. Choć różne chwile w nim się przeplatają, to można wydobyć je na światło dzienne, odnaleźć w nich całe  bogactwo i w cieple ich ogrzać dni  jesiennej słoty.

Na wschód, na zachód  z zachwytem cielęcym. Ile oglądać się można? Wczoraj, dziś - do utraty tchu. Czas przerwać łańcuch ułudy. Nowy oddech złapać i z własnym językiem na ustach iść pewnie teraz, jutro i nie zatracić siebie. Niech echo serca prowadzi przez labirynt dni. Odkryć moc, co drzemie w nich i wolnym być.

Sypnęły się kary, jak z worka bez miary  i osiągnęły szczyt szczytów, więc kto podejmie się drozda ocalić,  ten sam się może spodziewać kary. Ukarać drozda, że się ośmielił zbudować gniazdo na miarę swej miary  i wyposażyć po swojemu, a tak nie wolno pod groźbą kary. Za mały, by się sam obronić? Więc trzeba nałożyć na niego karę, że się odważył sam sobie być panem.  Nie można mu na to pozwolić,  by inni nie poszli za jego przykładem. Ale,  jest jedno ale...  Trzeba koniecznie drozda ocalić,  nawet, jak boli, by mógł swobodnie  wić własne gniazdo według swej woli.

Czas wolny, bezpieczny, regeneruje od środka, łagodzi spojrzenie, pozwala wsłuchać się w coś więcej, niż upływające godziny, tysiące spraw ważnych jeszcze wczoraj . Pozwala zajrzeć głębiej. Usłyszeć, jak bije serce, jak krąży myśl. Usłyszeć i dojrzeć sens, zachwycić się nim, odróżniać dar jego i piękno . Patrzeć i widzieć, słuchać i słyszeć w spokoju, który wypełnia myślą, trwa zapisany w pamięci po przyszłość. Biegnie łagodnie, gdy pozwolimy mu biec swobodnie, nie gonić utraconych chwil, a wsłuchać w nie,  odnaleźć cel . Dojrzeć coś więcej niż przemijanie . Chwile bywają piękne, lecz zbyt są krótkie, by nimi żyć. Ważne są wszystkie, zebrane w jedno, byłe, obecne i przyszłe dni, złożone z nich . Można odnaleźć w nich wiedzę i myśl, która pozwoli lepiej żyć, nie tylko dziś, lecz jutro, pojutrze. Chwile bywają piękne, nie każda jednak, lecz każda kolejna może być piękna. Życie nie toczy się chwilą, a ciągiem ich , nie zdobyczą wypełnione, a myślą, słowem, uczynkiem spełnion...

W ogrodzie zorza już od poranka rozpala światła w sercu jasne i już nie sposób trwać w ciemności, gdy dzień nadchodzi jasny i pogodny. Czas wstać i wraz z nim ruszyć w drogę po krętych ścieżkach świadomości i nie potykać się bezwiednie, a pewnie dążyć ku światłości. Nim gwiazdy wzejdą, czas nadejdzie i myśl zapłonie niczym one, by także w nocy iść spokojnie i nie zbłądzić z niepokojem. Pamięć wzrokowa utrwala obrazy, słuchowa myśli i dźwięki   Słuchając w ciszy, można uchwycić dźwięk najdrobniejszy, nim wzrok dotrze w dane miejsce.   Przy zamkniętych oczach słuch się wyostrza i każdy szelest dociera lepiej. Każdy dźwięk wyłapuje wyczulone ucho .   Słyszy muzykę o świcie, jak trawy i drzewa wiatr kołysze, głos łagodny rozchodzi się wokół, szeleszczą liście.   Tak śpiewa ziemia i świat jej wtóruje. Wstaje powoli, plecy prostuje, unosi głowę, otwiera oczy i widzi światło, i nasłuchuje.   Dzień się budzi, wstaje nowy. ...

Otwarte okno na świat, na rozum, siła przebicia na teraz, gdy serce przemówi, z ufnością w dobro wybiera.. Wciąż jest potrzeba ratować, wspierać, gdy woda, ogień zagraża lub bieda. Nim rozum przemyśli, serce w ogień wejdzie, wyciągnie z biedy. Na wzór Miłości wszelki trud podejmuje w chwilach pokoju, w chwilach zagrożenia poświęci siebie. Każdy ma rozum, serce, wybór, może ujawnić moc miłości w sobie, gdy mimo pozornie lepszego wyboru wybierze to, co serce dyktuje. Sprawdzi sam siebie, dojrzy, zrozumie i zwycięży, nie podda najlepszego w sobie. Głuchy na prawdę jest jej pozbawiony Nie wystarczy otwarty rozum, gdy obraca się wokół własnych pojęć, jak otworzy się naprawdę, zrozumie po co tak hojnie został wyposażony. Nim wiatr rozwieje, deszcz zmoczy, myśl pnie się, opada, boje swe toczy, niczym ptak leci, przysiada, niczym motyl w płatkach ukryty, zakochany w kroplach rosy, w porannych chwilach ciszy, w źdźbłach trawy osiada. Na chwilę zamienia się w wiersz, który przechadza...

Rzecz w tym, ile co znaczy, do czego służy, ile energii pochłonie, czasu, nim się wysłuży, zniknie w zapomnieniu. Rzecz w tym, co dobre, warte poznania, i nie gra roli, ile zajmie czasu, nim się ujawni, zdobędzie uznanie. Rzecz w tym, by trzymać się odważnie dobrego planu i w zgodzie być na dziś, na zawsze z własnym sumieniem. . Rzecz w tym, ile się wagi temu nada, czy rzecz się uzna za całą wagę, i się zapomni mądrego planu. Rzecz w tym, by twarz zachować do końca, w trakcie mieć na każde spotkanie i nie ustawać na drodze do dobra. Rzecz w tym, co dziś jest nadal ważne i jutro nadal będzie rozwiązaniem, całkiem do rzeczy na pierwszym planie.

Podniesiony na duchu, rozpalony w sobie idzie wolny w swym wyborze, a z nim płynie nurt czasu i przenika pełnią światła i życia. Przed nim i wokół roztacza się widok odnalezionych możliwości, jak morze w blasku księżyca, w których zmysły pracują na pełnych obrotach w połączeniu z wiarą. Tam gdzie słowo ze słowem obcuje i cały wszechświat oddycha, czerpiąc wspaniały dar  niczym kropla w oceanie odbita w nadziei, że odnajdzie siebie.

Świat nie jest mały, lecz na jego brzegu można odnaleźć niejedno życie, na marginesie, na rozstaju, jak liść, co wiatr go z sobą niesie. Choć wiele miejsc jest dookoła i każdy mógłby je swobodnie zająć, dom zbudować, posadzić drzewo, założyć rodzinę i cieszyć się szczęściem, gdyby takie posiadł w myśli, w chwili, i inni również to poczuli, pewni, świadomi ojczystej ziemi. Cóż może przeszkodzić w tym zamiarze, wszak żyje wśród ludzi i jest człowiekiem, ma prawo być nim , jak kwiat na łące ma prawo być kwiatem, jak drzewo ma prawo zapuścić korzenie w miejscu, należnym na tym skrawku ziemi pod nieba błękitem. Jak kwiat, jak drzewo, jak ptak, co gniazdo wije wśród gałęzi i ma kawałek stałego miejsca, tak ty, ja, my wszyscy możemy złożyć głowę pod dachem, nasze marzenia , które w nas kwitną, szybując do światła, co oświeca dusze. Ma prawo do ziemi, odpoczynku przy wspólnym stole, na którym chleba nie zabraknie, prawo pokoju na swym skrawku ziemi, który rozjaśnia i buduje życie. Prawo ...

Środek ciężkości na obu barkach spoczywa. Gdy się przesunie na którąś stronę, kręgosłup stopniowo się wykrzywia, aż naturalne czynności stają się osłabione. Gdy braknie bodźca, motywacji, rąk oddanych, zdrowej kalkulacji, cóż może wykrzesać siłę i moc, gdy ścieżka prowadzi gdzieś na skos, śladem przypadku, niewiadomą. Gdy środek ciężkości się przesunie, może okazać się z nagła, że nie ta pierwsza, a ta druga ma siłę większą niż powinna i się okazać może śmiało, że jest nie tak, jak się wydawało. Gdy braknie bodźca prawdziwego, który nakręca tę spiralę, silny się staje nagle słaby, a słaby silny niebywale. Środek ciężkości się przesuwa na żywioł, niwę, na drugą stronę, której sił przybywa, by mimo trudu iść na całość i już staje się jasne, co naprawdę warte.

 „Życie zatacza koło” to powieść, która opisuje życie ludzi, ich emocje i doznania na bazie zmian, jakie zachodzą na przełomie wieku i wpisują się w codzienne życie bohaterów. Zostawiają w nich ślad przeżyć i wiedzę, która stopniowo przechodzi z pokolenia na pokolenie, stając się częścią wspólnego doświadczenia. Zapraszam na darmowy skrót https://ridero.eu/pl/books/zycie_zatacza_kolo/

https://ridero.eu/pl/books/dlaczego/freeText

Życie jest jak rwąca rzeka, raz płynie spokojne, raz burzy się, wije w swym obiegu, szuka wyjścia z zaułków, który je zniewala, Nieraz zatrzymuje się na moment, aby już za chwilę odnaleźć ujście i płynąc niewyczerpanie w swym niespokojnym biegu. Mija wszystko po drodze lub unosi własnym nurtem ku wielkiej niewiadomej i niewiedzy, co napotka w ciągu swoim.  Dokąd zmierza i co z sobą niesie, jest nieokreślone w czasie, lecz w zasięgu być może, gdy otworzy swe podwoje na wiedzę i jej nieskończoność, w połączeniu z wartościami, które je budują i uwalniają od niepokoju.

Na wszystko jest czas, który przychodzi i zmienia życie, które wciąż płynie zgodnie z nim, a w ciągu niego wciąż następują różne dni. Raz są pogodne, raz chłód przenika całokształt ich. Tak jak pogoda zmienna jest, pora roku i pora dnia, tak z biegiem czasu zmienia się życie i nowy  okres nastaje w nim . I choćby człowiek starał się bardzo, to nic nie może uczynić sam, bo nie on rządzi, a Bóg kieruje całym wszechświatem. Od niego zależą wszystkie dni, czas, pogoda, pora i my. Cieszmy się zatem, bo człowiek nie może rządzić sam światem.

https://ridero.eu/pl/books/czas_przebudzenia/freeText

Życie oknem bywa, oczekiwaniem na świat, który wstając o świcie, opływa pokojem. Niebo połyskuje barwami, od których oczy nabierają blasku, usta przyjmują wraz z uśmiechem, łagodnością dłoni. Rześkie powietrze, oddech przejrzysty otacza ciepłym muśnięciem fotel, filiżankę mleka, pokój tak ważny teraz przenika spojrzeniem poranka, napełnia światłem przebudzenia. Gdy zatrzyma się w oczach, błysk zostanie na cały dzień, aż każdy cień znikanie, a na jego miejsce powstanie nadzieja, z każdym oddechem zebranym w jedno znaczenie istnienia w świecie pokoju.

Człowiek ma wiele do zrobienia, wiele możliwości, gdy zechce je w sobie rozeznać i nimi podążać w bliski i dalszy świat spraw własnych i wspólnych. Gdy jesteś sam wśród wielu podobnych, lecz własnych tylko myśli, sobie zrozumiałych i jasnych, to wiele możesz odkryć i wymyślić, Choć człowiek nie jest tak naprawdę sam, gdy wokół niego wiele osób i płynie od nich rzeka słów, nowych pomysłów, odkryć i losów. Pomimo to, nieraz sam z sobą próbuje pobyć, zrozumieć więcej, co nosi w sobie, we własnej wędrówce i własnym wnętrzu. Lecz nie da się pominąć tego, co wokół niego się dzieje, gdy tak naprawdę nie jest sam, więc światem się interesuje. Pragnie zrozumieć, dokładnie zdając sobie sprawę, że jest coś więcej niż codzienne życie i wie, że jest w nie wpisany sens, który kieruje światem, wszelkimi wartościami zawartymi w nim.   Wiele jest słów i wiedzy, która dociera do każdego, rwący jej potok płynie wciąż i zmienia również, co w głębi jego. Każde słowo ma siłę i wpływ, szcze...

Przyswaja, chłonie domowe ciepło i wychodzi stopniowo w świat, który rozciąga się wachlarzem i włącza w ciąg intratnych spraw. Z czasem poznaje blaski i cienie, zbiera z nich ile się da i sam dokłada z własnych zasobów, które wyniósł z rodzinnego domu. Nowe zazwyczaj ciekawe bywa, nieznane warto spróbować, przeżyć i poczuć, zaczerpnąć haust, chociażby tylko chwilowy. I nawet gdy zaboli w płucach, zbyt mocny i chłodniejszy, to uczy i pobudza,  potrzebę kolejnych, mocnych wrażeń. Z czasem coraz więcej poznaje i idzie coraz szybciej, pewniej, lub jedzie, a im dalej, tym sprawniej,  aż się unosi kurz spod kół. I pędzi na pełnych obrotach, w coraz większych i cięższych maszynach i już nie tylko kurz się unosi, lecz tworzą rozległe koleiny. Piesi, którzy idą wzdłuż, mimo zmęczenia i niepewności, mają szansę je ominąć i zdobyć własny szczyt. Budować wieżę świadomości, stawiać ją coraz wyżej, a każdy kolejny  metr , choć bywa ciężki do przebycia, ciesz...

https://ridero.eu/pl/books/drzewo_zywota/