TU I TERAZ – Emka: Blog literacki. Wiersze o życiu i emocjach.

Codzienne troski płyną jak rzeka, niosąc ze sobą lęk i zwątpienie, pędem przenikają serce człowieka, zabierając mu spokój i ukojenie. Czasem można wpaść w ich wir, poszukiwać wyjścia, które gdzieś ginie w odmętach niepewności. Nie każdy wir można pokonać samemu, nie każdy ciężar da się unieść, nie każdą troskę usunąć własnymi siłami.. Nie można przewidzieć, co czeka po drugiej stronie wzburzonego życia, nie wiadomo, dokąd poprowadzi droga, jak trudny okaże się bieg codzienności Tak niewiele można udźwignąć na własnych barkach. Niewiele, ale można postawić następny krok  i ruszyć przed siebie, Nie sposób stać w miejscu gdy nurt życia rwie do przodu. Pośród niego może pojawić się moc, która poprowadzi dalej, gdy własnych sił zaczyna brakować, wskaże drogę, której wcześniej nie było widać. Codzienne troski nadal płyną, droga pozostanie nieznana, lecz serce może odnaleźć spokój, gdy zaufa, powierzając swój ciężar Bogu. Nawet pośród wirów życia może odnaleźć wytchnienie w...

Dajesz nam, Panie, tak wiele, że w tej obfitości się gubimy i nie zauważamy jej wokół siebie. W powszechnym chlebie, w bliskości z innymi, w cieple poranka i w bieli zimy. Dajesz nam ziemię pełną bogactwa, świeże powietrze i czyste dłonie, co mają moc czynienia dobra. Dajesz nam nogi, by prowadziły do dobrego celu, rozum, byśmy pojęli moc Twej miłości, serca, by się w miłości zatraciły. Jesteśmy bogaci, lecz biedni zarazem, bo mamy wszystko, a więcej szukamy. Brakuje nam miłości, mądrości, pokoju, bo mimo że dałeś nam te dary, to gdzieś po drodze się z nimi mijamy. Brakuje nam mądrości, by dostrzec dobro, które mamy, Brakuje nam miłości, by kochać siebie nawzajem. Brakuje nam pokoju, by żyć w zgodzie w każdym miejscu ziemi. --- Słyszę Twój głos we własnym sercu, w tej małej, spokojnej chwili ciszy. Oddaje Ci dzisiaj moje pragnienia, abym z wdzięcznością przyjęła każdy Twój dar mojego istnienia. Proszę o wzrok, bym w codziennym chlebie dojrzała miłość, którą mi...

Każdy ma w sobie skarbiec ukryty, z którego może czerpać do woli -bogactwo myśli, słowa, uśmiechu i chęci szczerych. Każde dobre słowo ma wartość, każde zdanie treść, każdy uśmiech miły jest. Każdy może odkryć dar w sobie, darząc nim innych obdarzać też siebie, upiększać świat wokół i w sobie piękniejszy budować. Od chęci zależy, jak korzysta z daru, czy dba o niego i pielęgnuje, a on rozrasta się i rozwija, czy zapomina o nim i zaniedbuje. Każdy jest bogaty tym, co w sobie posiada i innych obdarza, a widząc uśmiech i zadowolenie, sam radość odczuwa. Uśmiech promieniuje od środka na zewnątrz, rozjaśnia twarz i otoczenie, poprawia nastrój, darzy pokojem, roztacza jasne światło nadziei na dobry dzień i pogodne życie. Gdy czasem smutek zajrzy w oczy, złapie za serce, troska przygniecie, łzy obfite popłyną, uśmiech, co w sercu ma miejsce stałe, osuszy je, smutki rozwieje i zajaśnieje, jak słońce na niebie, nosząc z sobą pokój i nadzieję

Co było - minęło, lecz wciąż się powtarza, ten sam lęk, ta sama nadzieja, w innych godzinach, w innych twarzach, tak samo wraca i mija, jak ze starego i nowego kalendarza. Czas płynie naprzód, a świat zawraca, jakby sens życia grał wciąż na tych samych strunach. Mimo upływu lat, nowych zdarzeń, słońce jak dawniej rozjaśnia poranki, ptaki zaczynają dzień od śpiewu, a człowiek od poszukiwania szczęścia. Jak dziś, tak wczoraj, czy przed stuleciem zmieniają się maski, marzenia, stroje, lecz serce się nie zmienia oraz pytania, rozmowy, nastroje i świata strony. Wszystko się kręci dookoła, wszystko się zmienia i nic się nie zmienia, tylko czas płynie bez zmiany. Dzisiaj, czy wczoraj, jak przed wiekami, czy za sto lat, nie dziwne więc, że tyle się dzieje, choć tak niewiele się zmienia. Młody dorasta, stary odchodzi, dzieci, co dzień się rodzą i idą tą samą drogą – uczą się życia, czekając na czas, który nadejdzie, by odejść w nieznane, jak inni odchodzą. Życie jest po to, by je zrozumieć, odd...