Echo milczącego poszycia

W cieniu leśnych przeżyć grudki ziemi
spijają zachłannie każdą kroplę deszczu
lub pękają z nadmiaru, jak słupki rosnące
i opadające w wyścigu o uznanie.

Korzenie wyginają się 

w splocie własnych potrzeb, 

szukając wody i dominacji.

Czasem splatają się ciasno w
relacji budowanej na lęku przed samotnością.

Tylko stary dąb, 

pod ciężarem wieków pochylony, 

stoi w milczeniu. 

Zapomniany przez słońce, 

ściśle opleciony jemiołą, 

która wdziera się w każdą bliznę kory, 

karmiąc się jego tlenem.

Nawet wiatr nie cieszy już
zakochanych zapachem wiosny,
lecz szepcze o konieczności 

wpisanej w życie.

Rozrzuca liście, jak słowa rzucane na wietrze
lub niespełnione obietnice, 

które gromadnie opadają na ziemię, 

wypełniając jej pęknięcia, rozrywają

 i kaleczą, a las milczy, jak przestrzeń, 

która widzi więcej, niż mówi.

W cieniu obojętności tli się niewielki płomyk nadziei 

- maleńki zawilec wypuszcza pączki,
w pospiechu, jakby chciał odmienić

oblicze leśnego poszycia,

Drży w cieniu chmur i chłodu,
przytłoczony echem leśnych głosów.
Zwija się w słabości, w której dojrzewa siła.
i wyrasta, a echo zmienia ton.