Pod nieba kopułą

Co było - minęło, lecz wciąż się powtarza,

ten sam lęk, ta sama nadzieja,
w innych godzinach, w innych twarzach,
tak samo wraca i mija,
jak ze starego i nowego kalendarza.

Czas płynie naprzód, a świat zawraca,
jakby sens życia grał wciąż na tych samych strunach.

Mimo upływu lat, nowych zdarzeń,
słońce jak dawniej rozjaśnia poranki,
ptaki zaczynają dzień od śpiewu,
a człowiek od poszukiwania szczęścia.

Jak dziś, tak wczoraj, czy przed stuleciem
zmieniają się maski, marzenia, stroje,
lecz serce się nie zmienia oraz pytania,
rozmowy, nastroje i świata strony.

Wszystko się kręci dookoła,
wszystko się zmienia
i nic się nie zmienia,
tylko czas płynie bez zmiany.

Dzisiaj, czy wczoraj,
jak przed wiekami, czy za sto lat,
nie dziwne więc, że tyle się dzieje,
choć tak niewiele się zmienia.

Młody dorasta, stary odchodzi,
dzieci, co dzień się rodzą
i idą tą samą drogą – uczą się życia,
czekając na czas, który nadejdzie,
by odejść w nieznane, jak inni odchodzą.

Życie jest po to, by je zrozumieć,
oddzielić ważne od tego, co mija.
Kręci jak koło i płynie przed siebie,
odsłania, co ważne, co zbędne,
co było prawdziwe, jest i będzie.

Pragnienia, słowa, nowe wynalazki —
ile w nich prawdy, ile potrzeby?
Czy niosą światło, czy tylko blaski,
które gasną szybciej, niż tego chcemy.

Czasem wracamy do tego, co było,
w tęsknocie za tym, co minęło,
za tym, co dobre i prawdziwe.

Pamięć sięga daleko, zapisana na kartach historii,
i bliska, na wyciągnięcie serca i ręki.
czasem ukryta pod stertą zapomnienia,
wciąż niesie w sobie moc prawdy, siłę doświadczenia.

Wiele się dzieje,
niewiele się zmienia.
Czas tylko płynie —
reszta to pamięć i nadzieja.

Życie nie pyta, czy chcemy zrozumieć,
nie zwalnia tempa, nie daje powtórek.
Krąży wciąż wkoło — aż w końcu pojmiemy,
że nic się nie zmieni, dopóki człowiek się nie zmieni.