Część II

Zebrałam kilka myśli, które ostatnio do mnie mocno przemówiły. Od Platona po Kępińskiego – uderzyło mnie, jak bardzo są one do siebie podobne, mimo upływu wieków.

Dialog Wieków

Św. Augustyn: „Późno Cię ukochałem,

Piękności tak dawna a tak nowa, późno Cię ukochałem. Wewnątrz mnie byłeś, a ja byłem na zewnątrz i tam Cię szukałem. (...) Byłeś ze mną, a ja nie byłem z Tobą. Trzymały mnie z dala od Ciebie te rzeczy, które by nie istniały, gdyby nie były w Tobie”.

Platon: „Bo ten wzrok duszy, pogrzebany w jakimś barbarzyńskim błocie, ona lekko wyciąga i prowadzi ku górze. (...) Cała dusza musi się odwrócić od świata zjawisk, które przemijają, aż potrafi znieść widok bytu i tego, co w bycie jest najjaśniejsze. A mówimy, że to jest Dobro”.

Blaise Pascal: „Człowiek jest tylko trzciną, najwątlejszą w przyrodzie, ale jest trzciną myślącą. Nie potrzeba, by cały wszechświat uzbroił się, aby go zmiażdżyć: mgła, kropla wody starczą, aby go zabić. Ale gdyby nawet wszechświat go zmiażdżył, człowiek byłby jeszcze czymś szlachetniejszym niż to, co go zabija, ponieważ wie, że umiera (...). Cała nasza godność spoczywa tedy w myśli”.

Św. Jan od Krzyża: „Bóg, jak słońce, stoi nad duszami, aby udzielać się im. Trzeba wiedzieć, że Bóg pragnie udzielać się duszy i przebywać w niej tym więcej, im bardziej jest ona odosobniona i pusta. Gdy dusza czyni miejsce, to znaczy, gdy usuwa ze siebie wszelką plamę i pyłek stworzenia, zaraz to Boskie światło w nią wnika i ją oświeca”.

Edyta Stein: „Bóg jest w nas, w naszej najgłębszej duszy. Droga do Niego to droga do własnego wnętrza. Tam, w najgłębszym sanktuarium duszy, przebywa On jako Pan i Twórca”.

Antoni Kępiński: „Modlitwa jest wyrazem tęsknoty za słońcem, którego na dnie ludzkiego mroku nie widać, a o którego istnieniu człowiek wie i do którego dąży”.

Konfucjusz: „Czyż jest możliwe, byś nie oddawał się całym sercem temu, co robisz?”

Mistrz Eckhart: „Bóg jest mi bliższy, niż ja jestem sam sobie (...)